Vlaardingse hoefsmid Els (42) ervaart hoge werkdruk door groot tekort aan hoefsmeden

De 42-jarige Els van der Vorm gooide twaalf jaar geleden het roer om. Ze besloot haar baan op kantoor op te geven voor een baan als hoefsmid. Een hoefsmid is gespecialiseerd in de verzorging van de hoeven van dieren, zoals paarden. Inmiddels is Els, naast haar eigen bedrijf, ook bestuurslid bij de Nederlandse Vereniging van Hoefsmeden.

Bekappen en beslaan

Els heeft een afspraak in Schiedam bij Spaland Ruiters. Daar zal ze paard Vigaro bekappen en beslaan. “Bekappen is het overtollige weefsel dat hij niet meer nodig heeft weghalen dat gegroeid is in de tussentijd”, legt Els uit. Bij beslaan geeft ze het dier nieuwe ijzers.

Met verschillend gereedschap gaat ze de hoeven van Vigaro te lijf. Ze knipt de hoeven bij, schaaft weefsel weg en vijlt de overige stukken. Als de hoef schoon is, pakt ze een hoefijzer en legt ze deze op de hoef. “En die ga je vervolgens bewerken, zodat deze perfect past”, legt Els uit terwijl ze een klein oventje in de achterbak van haar busje aanzet.

De 42-jarige hoefsmid Els en paard Vigaro | Foto: Twee

Tekort aan hoefsmeden

“Ik was 30 jaar en ik zat op kantoor waar ik het niet echt niet naar mijn zin had. Als ik nu nog 35 jaar moet werken, dan wil ik iets doen waar ik blij van word. En ik vond dit een heel mooi vak”, vertelt Els. In Nederland is er een nijpend tekort aan hoefsmeden en dat merkt Els iedere dag.

“Het is heel druk. Ik heb bijna dagelijks vragen van mensen die een nieuwe hoefsmid zoeken. Ik hoor het ook veel van mensen. Dat de hoefsmid ermee stopt bijvoorbeeld”, legt Els uit. Een van de oorzaken is vergrijzing. De hoefsmeden worden ouder en de nieuwe aanwas blijft uit. “Als er twintig aan de opleiding beginnen, dan halen er vijf een diploma. En daarvan blijven er misschien twee of drie over.” Inmiddels is er vanaf dinsdag 20 januari zelfs een opleiding voor zij-instromers, zoals Els, gestart.

Gebrand en genageld

Het ijzer ligt in de oven. Bij zo’n duizend graden haalt Els het ijzer er met een tang uit. Ze geeft flinke tikken op het nieuwe hoefijzer, zodat deze op het hoef van Vigaro aansluit. “Hier komt de term roodgloeiend vandaan. Ik probeer te onthouden waar ik het ijzer bijvoorbeeld ronder moet maken.”

Als het ijzer past, wordt deze op de schone hoef van het paard gebrand en genageld. Vanaf dat moment is de hoef klaar en kan het paard weer vrolijk over het Schiedamse erf wandelen.

Els brandt het ijzer op de hoef van Vigaro | Foto: Twee

“Geen goede hoefzorg kan ervoor zorgen dat de paarden achteropraken in het onderhoud van de hoeven. Wat op lange termijn tot blessures leidt”, vertelt de Vlaardingse hoefsmid. “En als er niet genoeg mensen zijn om de paarden te bedienen, dan schiet er een keer iemand tekort.”

“Als je echt denkt dat je dit een mooi vak vindt en denkt dat je het kan, dan is er altijd wel een weg om het te worden”, sluit Els af.