Anne was de laatste klokkenluider van Schiedam: 'Ik dacht, doe eens gek'

De klokken in de grote kerk van Schiedam luiden al een tijdje via een elektrische knop. De laatste persoon die handmatig de klokken luidde was Anne de Bruijn. In 1973 luidde hij één jaar lang de klokken van de Grote of Sint Janskerk in Schiedam. ‘’Het is bijzonder om na 53 jaar weer terug te zijn en de klim naar de klokken te maken’’, benadrukt De Bruijn.

door Demy Huis

zondag 01 februari 2026 11:55

In zijn eenjarige carrière als 'de laatste klokkenluider van Schiedam' heeft hij elke ochtend en middag op zondagen de klokken van de kerk geluid. Op zijn laatste zondag kwam hij de toren binnen en waren de touwen opeens weg. ‘’Ik keek er even raar van op, want zonder touwen kon ik de klokken niet in beweging krijgen. Er was mij ook niks verteld. Nadat de touwen weg waren wist ik dat mijn klokkenluiderscarrière over was en heb ik mijn sleutel ingeleverd’’, zegt De Bruijn. Hoewel hij het altijd met veel plezier heeft gedaan grapt De Bruijn over zijn taak in 1973: ‘’Het stelde verder ook niet zoveel voor.’’

De klokkenkamer is veranderd, maar de herinneringen zijn er voor De Bruijn nog steeds. Hij weet nog precies hoe de kamer eruit zag en waar de touwen hingen. Ook stond er in de kamer een plateau, maar na zo’n 50 jaar is die ook nergens meer te bekennen. Zijn vrouw Petra heeft hij om de hoek van de kerk ontmoet. ‘’Jij hebt toch ook in de touwen gehangen’’, grapt de Bruijn tegen zijn vrouw.

Klim

‘’Het is een behoorlijke klim naar boven met een smalle trap’’, maar bang om de hoge toren in te gaan is hij nooit geweest. ‘’Wanneer ik op deze trap liep, dacht ik alleen maar aan de honderden mensen die mij voorgingen en daar is ook niks mee gebeurd.’’ Altijd makkelijk om de klokken te luiden was het niet. ‘’Om de klokken in beweging te krijgen is wel even zwaar. Het luiden duurde ook maar 5 à 10 minuten, zodat het niet te zwaar werd’’, vertelt De Bruijn. Ook had hij wel eens hulp bij het luiden. ‘’Soms had ik wel eens iemand mee, maar als ze niet groot genoeg waren kwamen ze echt van de vloer en hingen ze in de lucht.’’

‘’Er is mij verteld om specifiek één klok te luiden en niet alle drie. Op oudejaarsavond dacht ik ‘doe eens gek’ en heb ik ze alle drie laten horen. De klokken waren door heel Schiedam te horen en ik ben er nog wel eens op aangesproken.’’ In de andere twee klokken zaten scheuren, een gevolg van het té lang luiden van de klokken tijdens het overlijden van een koning. De klokken zijn zelfs al een keer gestolen, namelijk door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog, later zijn de klokken teruggevonden in Delfszijl.

Nooit meer klokkenluiden sluit Anne niet uit. ‘’Als ik nog een keer gevraagd wordt om de klokken van de Sint Janskerk te luiden zeg ik natuurlijk 'ja'. Maar ik wil ze niet luiden door op dat elektrische knopje te drukken. Als ik deze klokken nog een keer zou mogen luiden zal dit handmatig zijn.’’