Vrouw verblijft maandenlang in hotels na huiselijk geweld, haar oproep is: 'Help'

Yara is zes jaar oud als haar ouders scheiden. “Ik kan me nog alles herinneren van de scheiding”, geeft ze aan. “Mijn vader is altijd agressief geweest naar mijn moeder toe, dat gedeelte weet ik nog heel goed.” Inmiddels is Yara 24 jaar en moeder van een zoontje.

Ondanks de losse handjes van haar vader zat er na de geboorte van haar zoontje niets anders op dan bij hem in Schiedam te wonen. “Bij mijn moeder was er de ruimte niet, bij mijn vader intrekken was een noodgedwongen keuze”, geeft ze aan. “Ik dacht misschien is dit alsnog het lichtpuntje, wat het allemaal oplost, maar dat bleek niet te zijn.”

‘Hij smeet mijn zoontje op de grond’

Op 31 oktober vorig jaar gebeurde er iets wat Yara’s leven op z’n kop zette. “Mijn vader had mijn zoontje op de grond gesmeten, waarna ik met mijn zoontje het huis ben ontvlucht.”

Ze besloot direct contact op te nemen met Veilig Thuis en haar verhaal te delen met de politie. Al snel bleek dat haar verhaal lijnrecht tegenover dat van haar vader stond. “Hij zei dat er niks was gebeurd, maar ik weet wel degelijk dat er iets is gebeurd.”

Yara besloot diezelfde dag nog aangifte te doen tegen haar vader. “Dit was geen makkelijke keuze, want het voelde alsof ik mijn eigen familie verraadde.” Ze geeft aan dat ze geen andere keuze had, omdat ze anders bang was dat ze niet de juiste hulp van de gemeente Schiedam en Veilig Thuis zou krijgen.

‘Geen plek in Schiedam’

Toen Yara contact opnam met de gemeente Schiedam, bleek al snel dat er geen opvangplek was voor haar en haar kindje. Volgens Yara werd haar situatie niet als ernstig genoeg bevonden. “Er werd mij door de gemeente verteld dat ik maar in mijn auto moest slapen. Daar sta je dan met een baby van drie maanden”, geeft ze aan.

Via het Centraal Onthaal in Vlaardingen is Yara in contact gekomen met het Rode Kruis en werd er voor vijf dagen een hotelkamer voor haar geboekt. Toen er na vijf dagen door de gemeente Schiedam onvoldoende voor haar was geregeld, besloot ze met haar zoontje en spullen naar het stadhuis te gaan. “Het maakte me niet uit wie ik te spreken zou krijgen, maar er moest die avond gewoon iets geregeld worden. Al snel werd ik weer terug gestuurd naar het Centraal Onthaal in Vlaardingen.”

Van hotelkamer naar hotelkamer

Uiteindelijk werd er vanuit de gemeente toch voor twee weken een hotel geboekt voor Yara. In die tijd zou er door de gemeente gekeken worden naar de mogelijkheden, wat inmiddels al maanden duurt.

“Omdat ik geen opvang heb voor mijn zoontje, kan ik ook niet werken en zit ik letterlijk tussen twee muren. Daarnaast kan ik ook geen urgentie voor een woning aanvragen, omdat ik ingeschreven moet blijven staan bij mijn vader, omdat ik anders geen uitkering kan krijgen”, vertelt ze gepikeerd. “Ik ben elke twee weken genoodzaakt om de gemeente te vragen om verlening. Hierdoor ga ik al maanden van hotelkamer naar hotelkamer.”

Foto: Twee

Na maandenlang verblijven in hotels, kwam de gemeente met het antwoord dat ze haar niet verder kunnen helpen. Dat was voor Yara het moment om een advocaat in de arm te nemen.

Na contact media weer hulp vanuit gemeente

Omdat Yara officieel op 17 februari haar hotel weer uit moest en er daarna geen opvang meer voor haar mogelijk was, besloot ze haar verhaal te delen met Twee. "Opvallend is dat toen ik de gemeente liet weten dat ik naar de media was gestapt, dat ze me gelijk het nieuws brachten dat ik toch wel weer in een hotel kon worden ondergebracht.”

Ondanks dat Yara blij is dat ze nog niet op straat belandt, blijft ze haar situatie verre van ideaal vinden. Zo is volgens haar het leven in hotels niet prettig. Ze geeft aan niet te kunnen koken en weinig ruimte te hebben voor haar en haar kind. “Je kan een baby niet opvoeden op 7 vierkante meter. Mijn zoontje wil staan en mijn zoontje wil kruipen, maar dat gaat niet in een hotelkamer. Ik krijgen klachten van het hotel als ik mijn zoontje op de gang laat kruipen.”

‘Help’

Omdat Yara niet met urgentie kan reageren op huurwoningen en omdat de opvang vol is, vindt ze dat ze in een uitzichtloze situatie verkeert. Op de vraag wat haar oproep is, reageert ze simpelweg met: “help”. Ze hoopt dat de gemeente met een duidelijke oplossing zal komen.

Yara luidt een noodkreet, maar niet alleen voor haarzelf. “Ik vertel mijn verhaal voor al die vrouwen die in een soortgelijke situatie zitten. Voor alle vrouwen die wegens huiselijk geweld hun huis moesten ontvluchten en vervolgens in een zelfde uitzichtloze situatie komen te zitten. Veel van deze vrouwen kunnen hun stem wegens gevaar of een taalbarrière niet gebruiken en daarom doe ik het.”

Reactie gemeente

De gemeente is om een reactie gevraagd. “De situatie van mevrouw is bekend bij gemeente Schiedam. Zodra zij zich met een hulpvraag meldde, is direct een traject in gang gezet en is haar opvang aangeboden. Hoewel we vanwege privacywetgeving geen details kunnen delen, willen we benadrukken dat we haar situatie serieus nemen en ons blijven inzetten om passende en veilige opvang voor haar te realiseren. Het is een vervelende situatie en er wordt aan gewerkt. Het is altijd de taak van de gemeente om mensen die echt in de problemen zitten te helpen”, aldus de gemeente.

*Yara is een gefingeerde naam; de echte naam van de vrouw is bij de redactie bekend.