advertentie
Vlaardingse René ging met USAR naar Venezuela voor reddingsactie: ‘Elke seconde telt’
De 58-jarige Vlaardingse brandweerman René Verkerk heeft de herinneringen nog vers in zijn geheugen: hij ging namens de USAR, de internationale hulpverleningsorganisatie die in actie komt bij grote rampen, naar Venezuela. Dit land werd namelijk op 24 juni opgeschrikt door twee zware aardbevingen. Drie weken na de verwoestende aardbevingen blikt René terug op de indrukwekkende reddingsactie in het Zuid-Amerikaanse land.
door Julian Jansen
woensdag 15 juli 2026 10:39
Op 24 juni wordt Venezuela geraakt door twee zware aardbevingen kort na elkaar van 7.2 en 7.5 op de Schaal van Richter. Inmiddels zijn er meer dan 4700 officiële sterfgevallen geteld en nog tienduizenden vermisten. In de nacht van 26 op 27 juni vertrok het Nederlandse team van 46 reddingswerkers richting het rampgebied, waaronder de Vlaardingse brandweerman René.
De Vlaardingse René vanuit de kazerne in Vlaardingen | Foto: Twee
‘Elke seconde telt’
Normaal gesproken werkt René op de kazerne van Vlaardingen als wachtcommandant. Daar staat hij regelmatig 24 uur paraat om in de haringstad en omgeving alle branden te blussen. Op deze kazerne staat ieder moment van de dag een grote kast klaar met alle spullen die hij nodig heeft voor een USAR-inzet. “We hebben onze reiskleding. Onze werkkleding voor in het veld met daarbij de veiligheidsmiddelen”, legt hij uit.
Een groot defensievliegtuig komt op 27 juni aan op een vliegveld van Venezuela. “Op het moment dat we daar aankomen, dan splitsen we ons. We hebben vier reddingsgroepen en een stafgroep”, begint René over zijn reis. Twee reddingsgroepen bouwen vervolgens het kamp op, de andere twee gaan direct het rampgebied in. “Elke seconde telt.”
Ground zero
Bij aankomst maakt de ravage direct grote indruk op René. “Grootschalig. De grootste schade in Venezuela waren de hoge gebouwen. Alles boven de zes, tien of twaalf verdiepingen was ingestort”, gaat de brandweerman verder. “Dan weet je dat het gaat om veel slachtoffers.”
De reddingswerkers kwamen in het rampgebied terecht op een plek dat snel de bijnaam ‘Ground Zero’ kreeg. “Daar was zo’n ontiegelijk grote instorting geweest. Dat waren zes compartimentencomplexen met wel duizend appartementen die allemaal ingestort waren. Als je uitgaat van drie personen per appartement, dan kan je wel uitrekenen hoeveel mensen er daar kunnen liggen”, legt hij uit.
De groep reddingswerkers ter plaatse. Verdiepingen zijn als een kaartenhuis in elkaar gezakt | Foto: USAR
‘Dat is mijn vrouw’
Een moment dat René zich nog sterk kan herinneren vond plaats op een plek waar de lokale bevolking aan het graven was en contact had met vrouw onder het puin. “Ze riepen om onze hulp. We roepen de persoon aan en zoeken een beetje welke kant we op moeten”, vertelt de Vlaardinger. Na uren graven verliest de reddingsgroep het contact met de vrouw onder het puin. “Dat is zorgelijk. Uiteindelijk vinden we het slachtoffer. Ik zat in het gat en we zien een hand. Dan voel je of er een hartritme is, en dat is er dan niet meer.”
Buiten staan er familieleden, waaronder de partner, van het slachtoffer toe te kijken. “Dan moet je helaas naar buiten en vertellen ‘het spijt me, maar’”, gaat René verder. Ter bevestiging vraagt de man van het slachtoffer om een foto. “Het enige wat je kan doen is een foto van de hand met de nagellak of een armbandje. Ik heb dat gedaan, laten zien. Hij kijkt en valt direct in mijn armen van ‘dat is mijn vrouw’.”
René condoleert de man. “We hebben er alles aan gedaan, maar het is niet gelukt. Dan is het bijzonder, hoe emotioneel ze ook zijn, jou bedanken voor de inzet. Voor hun is het de opluchting dat de partner gevonden is, en dat we nu aan het rouwproces kunnen beginnen.”
Een stilstaand beeld uit een video, waarin een collega van René zich een weg baant door het puin | Beeld: USAR
‘Niemand levend kunnen vinden’
Een week lang heeft René en het team het rampgebied geholpen waar nodig. “Wij hebben in Venezuela door de constructie en de zware impact van de aardbeving niemand levend kunnen vinden”, aldus de wachtcommandant. “Wat we wel hebben kunnen doen is de bevolking kunnen helpen om ruimtes te creëren, zodat de familie zelf hun weg kunnen banen om familieleden te gaan halen.”
Op zondag 5 juli maakt het team de reis terug naar Nederland. “Bij een uitzending zie je dingen die je een normaal mens niet dagelijks ziet. Dat heeft met dodelijke slachtoffers te maken. Dat kan confronterend zijn.” Met verschillende psychologen, traumaprogramma’s en gesprekken verwerkt René en het team de heftige indrukken. “Dat moet je proberen te verwerken.” Na drie dagen verlof staat René weer in de kazerne van Vlaardingen.
